درسهایی از 16 آذر

امین قضایی
رژیم جمهوری اسلامی گیج و مبهوت هنوز با بازجویی از رفقای ما می خواهد تشکیلاتی را کشف کند که همزمان توانسته است در سراسر دانشگاه های ایران تجمع اعتراضی برپا کند. غافل از اینکه تشکیلاتی در کار نیست. آنچه هست اتحادی است واقعی حول ایده آزادی و برابری ایده ی سوسیالیسم که هر جا پرچمی به زمین بیافتد در دانشگاه دیگر برافراشته خواهد شد.
تاکنون سخنگویان دفتر تحیکم وحدت همواره از طرف دانشجویان خطاب به حاکمیت سخن می گفت. دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب نشان دادند که باید خطاب به مردم سخن گفت. حاکمیت زور تنها مقاومت می فهمد. جنبش دانشجویی باید چشم به جامعه بدوزد. نگاهی به پایین و نه بالا.
حمایت همه جانبه کارگران ایران و تمامی نقاط جهان از دانشجویان آزادی خواه وبرابری طلب به برخی از فعالین چپ سنتی نشان داد که ارتباط با طبقه کارگر صرفا در عضویت چند تا دانشجو در فلان شورای کارگری نیست. اگر جنبش دانشجویی مطالبات جنبش کارگری را نمایندگی کند در مراحل حساس سیاسی ارتباط به صورتی واقعی برقرار خواهد شد.
قدرت واقعی سوسیالیسم در تبدیل شدن از یک ایده ی انقلابی به یک انقلاب اجتماعی درست در "کلیت" این ایده است. این همان "کلیت" ی است که هر انسان مجراهای مختلف مبارزاتی (چه زنان چه کارگران و دانشجویان) به یک نقطه اتصال می رساند. کارگر متوجه می شود که مشکل او شرارت کارفرما نیست بلکه کلی تر سیستم سرمایه داری است. زنان در می یابند که مشکل آنان شرارت مردان نیست بلکه کلی تر سیستم جنسیتی است. دانشجویان در می یابند که مشکل آنان شرارت حاکمیت ها نیست بلکه کلی تر نظام طبقاتی موجود است.